အခန်း ၁ - ပုဗ္ဗယောဂ ကဏ္ဍ

ထိုသာမဏေနှင့် ရဟန်းတို့သည် ထိုဘဝမှ စုတေလတ်သော် လူ့ပြည်နတ်ရပ် ကောင်းမြတ်သော ဘုံဌာနတို့၌ လှည့်လည်စံပျော်ကာ ကျွန်ုပ်တို့ဘုရားရှင်၏ လက်ထက်တော်သို့ ဆိုက်လာကြ၏။ ကျွန်ုပ်တို့ ဘုရားရှင်သည် တတိယသင်္ဂါယနာကို ဦးဆောင်ဦးရွက် ပြုလုပ်မည့် အရှင်မောဂ္ဂလိ ပုတ္တတိဿအား ဗျာဒိတ်စကား မိန့်ကြားတော်မူသကဲ့သို့ပင် ဤပညာရှင်နှစ်ဦးနှင့်ပတ်သက်၍ လည်း ဗျာဒိတ်စကား မိန့်ကြားတော်မူပေသည်။ “ငါဘုရား ပရိနိဗ္ဗာန်စံဝင်ပြီးနောက် နှစ်ပေါင်း ငါးရာကျော်လွန်သောအခါ ထိုသူနှစ်ဦးတို့သည် လူ ့ပြည်၌ ဖြစ်ပေါ်လာကြကုန်လတ္တံ့ ။ သိမ်မွေ့စွာ ဟောကြားထားသော ငါဘုရား၏ သုတ်၊ အဘိဓမ္မာ၊ ဝိနည်းတရားတော်တို့ကို အမေး အဖြေ ပြုလုပ်ကာ ဥပမာအမျိုးမျိုးပြ၍ ဝေဖန်ဆွေးနွေးကြကုန်လတ္တံ့”ဟု ဗျာဒိတ်စကား မြွက်ကြားတော် မူလေသည်။သာဂလမြို့တော်ထိုကောင်းမှုရှင် နှစ်ဦးတို့တွင် သာမဏေသည် ဇမ္ဗူဒိပ်ကျွန်း၊ ယောနကတိုင်း၊ သာဂလမြို့၌ မိလိန္ဒမင်း ဖြစ်လာ၏။ မိလိန္ဒမင်း၏ ထီးနန်းစိုးစံရာ သာဂလမြို့ ကား မြစ်ချောင်း တောင်တန်း တို့ဖြင့် တင့်တယ်လှ၏။ မြို့၏ မြေမျက်နှာသည် မွေ့ လျော်ဖွယ်ရှိ၏။ မြို့၏ ထက်ဝန်းကျင်၌ ဥယျာဉ်များ၊ တောင်တန်းများ၊ တစ်ဖက်ဆည်ကန်များ၊ လေးထောင့်ကန်များ အစီအရီ ရှိကြ ကုန်၏။ ပြအိုးနှင့် တံခါးမုခ်တို့သည် အထူးထူး အပြားပြား ဆန်းကြယ်ကုန်၏။ မြဲမြံ ခိုင်ခံ့ ကုန်၏။ တံခါးခုံတို့သည် အလွန်တရာ ကောင်းမွန်ကုန်၏။ နန်းမြို့ တော်ကို နက်လှစွာသော ကျုံးနှင့် ဖွေးဖွေးဖြူသော မြို့ရိုးဖြင့် ဝိုင်းရံထား၏။ လမ်းမ၊ လမ်းသွယ်၊ လမ်းဆုံတို့ကို နှစ် တကျ တိုင်းတာ ဖောက်လုပ်ထား၏။ မြို့တော်အတွင်းရှိ ဈေးရုံတော်ကြီးတွင် အဖိုးထိုက် အဖိုးတန် ကုန်ပစ္စည်းများ ခင်းကျင်းထား၏။ မြို့ တော်တစ်ဝန်းလုံးတွင် အလှူမဏ္ဍပ်များ တင့် တယ်စွာ ရှိကြကုန်၏။ အသိန်းအသောင်းမျှသော နန်းဆောင်တို့သည် ဟိမဝန္တာတောင်ထွတ် တို့ကဲ့သို့ ခန့်ထည် မြင့်မားကုန်၏။ ဆင်၊ မြင်း၊ ရထားနှင့် ခြေကျင်စစ်သားတည်းဟူသော စစ် အင်္ဂါ လေးပါးတို့က မြို့တော်ကို ရန်သူတို့ မတိုက်ခိုက်နိုင်အောင် စောင့်ကြပ်လျက် ရှိကြကုန်၏။ မင်း၊ ပုဏ္ဏား၊ ကုန်သည်၊ ဆင်းရဲသားတို့နှင့်တကွ အမျိုးမျိုးသော သမဏ၊ ဗြာဟ္မဏတို့ မှီတင်း ' နထိုင်ကြကုန်၏။ စပါး၊ ဆန်၊ ရေ၊ ရတနာ ရွှေ ငွေတို့ ပြည့်စုံကုံလုံစွာ ရှိကြကုန်၏။

ထိုကောင်းမှုရှင် နှစ်ဦးတို့တွင် သာမဏေသည် ဇမ္ဗူဒိပ်ကျွန်း၊ ယောနကတိုင်း၊ သာဂလမြို့၌ မိလိန္ဒမင်း ဖြစ်လာ၏။ မိလိန္ဒမင်း၏ ထီးနန်းစိုးစံရာ သာဂလမြို့ ကား မြစ်ချောင်း တောင်တန်း တို့ဖြင့် တင့်တယ်လှ၏။ မြို့၏ မြေမျက်နှာသည် မွေ့ လျော်ဖွယ်ရှိ၏။ မြို့၏ ထက်ဝန်းကျင်၌ ဥယျာဉ်များ၊ တောင်တန်းများ၊ တစ်ဖက်ဆည်ကန်များ၊ လေးထောင့်ကန်များ အစီအရီ ရှိကြ ကုန်၏။ ပြအိုးနှင့် တံခါးမုခ်တို့သည် အထူးထူး အပြားပြား ဆန်းကြယ်ကုန်၏။ မြဲမြံ ခိုင်ခံ့ ကုန်၏။ တံခါးခုံတို့သည် အလွန်တရာ ကောင်းမွန်ကုန်၏။ နန်းမြို့ တော်ကို နက်လှစွာသော ကျုံးနှင့် ဖွေးဖွေးဖြူသော မြို့ရိုးဖြင့် ဝိုင်းရံထား၏။ လမ်းမ၊ လမ်းသွယ်၊ လမ်းဆုံတို့ကို နှစ် တကျ တိုင်းတာ ဖောက်လုပ်ထား၏။ မြို့တော်အတွင်းရှိ ဈေးရုံတော်ကြီးတွင် အဖိုးထိုက် အဖိုးတန် ကုန်ပစ္စည်းများ ခင်းကျင်းထား၏။ မြို့ တော်တစ်ဝန်းလုံးတွင် အလှူမဏ္ဍပ်များ တင့် တယ်စွာ ရှိကြကုန်၏။ အသိန်းအသောင်းမျှသော နန်းဆောင်တို့သည် ဟိမဝန္တာတောင်ထွတ် တို့ကဲ့သို့ ခန့်ထည် မြင့်မားကုန်၏။ ဆင်၊ မြင်း၊ ရထားနှင့် ခြေကျင်စစ်သားတည်းဟူသော စစ် အင်္ဂါ လေးပါးတို့က မြို့တော်ကို ရန်သူတို့ မတိုက်ခိုက်နိုင်အောင် စောင့်ကြပ်လျက် ရှိကြကုန်၏။ မင်း၊ ပုဏ္ဏား၊ ကုန်သည်၊ ဆင်းရဲသားတို့နှင့်တကွ အမျိုးမျိုးသော သမဏ၊ ဗြာဟ္မဏတို့ မှီတင်း ' နထိုင်ကြကုန်၏။ စပါး၊ ဆန်၊ ရေ၊ ရတနာ ရွှေ ငွေတို့ ပြည့်စုံကုံလုံစွာ ရှိကြကုန်၏။

အာဠကမန္ဒာ နတ်မြို့တော်နှင့် တူလှစွာသော ထိုသာဂလမြို့ တော်၌ ထီးနန်းစိုးစံသော မိလိန္ဒမင်း သည်ကား ဉာဏ်ပညာရှိ၏။ အမှုကိစ္စများစွာတို့၌ ကျွမ်းကျင်လိမ္မာ၏။ ထိုးထွင်းဉာဏ်ရှိ၏။ တစ်စုံတစ်ခုသော အမှုကိစ္စကို အတိတ်၊ အနာဂတ်၊ ပစ္စုပ္ပန် ကာလသုံးတန်ဖြင့် ဝေဖန် သုံးသပ် ပြီးမှ ပြုလုပ်လေ့ရှိ၏။ ပညာဖြင့် စူးစမ်းဆင်ခြင်ပြီးမှ ပြုလုပ်လေ့ရှိ၏။ သုတိ၊ သမိတိ၊ သင်္ချာ စသော တစ်ဆယ့်ရှစ်ရပ်သော ကျမ်းဂန်များနှင့်တကွ ဘုရားဟော ပိဋကတ် ကျမ်းဂန်တို့ကိုပါ သင်ကြားတတ်မြောက်ထား၏။ ပညာရှိတို့၏ စိတ်နှလုံးကို တုန်လှုပ် ချောက်ချားသွားစေရန် ပြောဆိုနိုင်စွမ်းရှိ၏။ ဇမ္ဗူဒိပ်ကျွန်းတစ်ခုလုံးတွင် မိလိန္ဒမင်းနှင့် တူမျှသော ဉာဏ်ပညာကြီးမားသူ၊ ရဲစွမ်းသတ္တိ ထက်မြက်သူဟူ၍ တစ်စုံတစ်ယောက်မျှ မရှိတော့ချေ။

တစ်နေ့သ၌ မိလိန္ဒမင်းသည် သာဂလမြို့ မှ ထွက်ခွာ၍ စစ်သည်ဗိုလ်ပါ၊ ဆင်ယာဉ်၊ မြင်း ယာဉ်တို့ဖြင့် ခင်းကျင်းပြသသော စစ်ရေးပြပွဲကို ကြည့်ရှုပြီးလျှင် နေကို မော်၍ ကြည့်ရှုကာ “အချင်း အမတ်တို့၊ အချိန်များစွာ ကျန်ရှိနေသေး၏။ အဘယ်ကို ငါတို့ ပြုကြကုန်အံ့နည်း။ မိမိ ကိုယ်ကို ဘုရားဟူ၍ ဝန်ခံရဲသော သမဏ၊ ဗြာဟ္မဏ တစ်စုံတစ်ယောက်ရှိပါလျှင် ယခုပင်လျှင် မြို့တွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကြကုန်အံ့။ ထိုသူတို့ထံသို့ ချဉ်းကပ်၍ သိလိုရာရာ ပြဿနာများကို မေး မြန်းကြကုန်အံ့။ ယုံမှားသင်္ကာကို ပယ်ဖျောက်ကြကုန်အံ့”ဟု မိန့်ဆိုလေသည်။

ဤသို့ မိန့်ဆိုသောအခါ ယောနကတိုင်းမှ အမတ်ငါးရာတို့က ဤသို့ လျှောက်တင်ကြကုန် ၏။ “အရှင်မင်းမြတ်၊ ပုရဏကဿပ၊ မက္ခလိဂေါသာလ၊ နိဂဏ္ဌနာဋပုတ္တ၊ သဉ္စယဗေလဋ္ဌပုတ္တ၊ အဇိတကေသကမ္ဗလ၊ ပကုဓကစ္စာယန ဟူသော ဂိုဏ်းဆရာကြီး ခြောက်ဦးတို့၏ တပည့်အစဉ် အဆက်တို့သည် ထိုဂိုဏ်းဆရာကြီးတို့၏ အမည်ဖြင့်ပင် ဆက်လက်၍ ထင်ရှားစွာ ရှိနေကြပါ ၏။ ထိုဂိုဏ်းဆရာကြီး ခြောက်ဦးတို့သည် တပည့်ပရိသတ် ပေါများကြကုန်၏။ ဂိုဏ်းဆရာကြီး များအဖြစ်ဖြင့် ထင်ရှားကြကုန်၏။ ဂုဏ်သတင်းအားဖြင့် ကျော်စောကြပါကုန်၏။ လူများစွာ တို့က သူတော်သူမြတ်များဟု သူတို့ကို သတ်မှတ်ထားကြပါကုန်၏။ အရှင်မင်းမြတ်သည် ထို ဂိုဏ်းဆရာကြီးများထံ ချဉ်းကပ်၍ အမေးပုစ္ဆာများ မေးမြန်းတော်မူပါဘုရား”ဟု လျှောက်တင်ကြ လေသည်။

ထိုအခါ မိလိန္ဒမင်းသည် ယောနက အမတ် ငါးရာတို့ ခြံရံလျက် မြင်းရထားစီးကာ ပုရဏကဿပ ထံသို့ ချဉ်းကပ်၏။ ပုရဏကဿပနှင့် အတူတကွ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ နှုတ်ဆက်စကား ပြော ဆို၏။ အသက်ထက်ဆုံး အောက်မေ့ဖွယ်ရာ သာယာချေငံစွာ စကားပြောဆို၏။ ထို့နောက် သင့်တင့်လျောက်ပတ်သော နေရာ၌ ထိုင်ပြီးလျှင် “အရှင် ကဿပ၊ လောကကို အဘယ်အရာ က စောင့်ရှောက်ထားပါသနည်း”ဟု မေးမြန်း၏။ “မင်းမြတ်၊ လောကကို မြေကြီးက စောင့်ရှောက် ထား၏”ဟု ပုရဏကဿပက ဖြေကြား၏။ “အရှင်ကဿပ၊ မြေကြီးက လောကကို စောင့်ရှောက်

ထားပါလျှင် ငရဲသို့ ကျသောသူသည် အဘယ့်ကြောင့် မြေကြီးကို ကျော်လွန်၍ ကျရောက်လာ နိုင်ပါသနည်း”ဟု မိလိန္ဒမင်းက ထပ်ဆင့်၍ မေး၏။ ဤတွင် ပုရဏကဿပသည် မထွေးနိုင် မမျိုနိုင်ဖြစ်ကာ မျက်နှာအောက်ချ၍ နေရလေတော့သည်။ ဦးခေါင်းငိုက်စိုက်ဖြင့် တိတ်ဆိတ်စွာ နေရလေတော့သည်။

ထို့နောက် မိလိန္ဒမင်းသည် မက္ခလိဂေါသာလထံသို့ ချဉ်းကပ်ပြီးလျှင် “အရှင် ဂေါသာလ၊ ကုသိုလ်ကံ၊ အကုသိုလ်ကံတို့ ရှိကြပါသလော၊ ကုသိုလ်ကံ၊ အကုသိုလ်ကံတို့၏ အကျိုးတရား တို့ ရှိကြပါကုန်သလော”ဟု မေးပြန်၏။ ဤတွင် မက္ခလိဂေါသာလက “မင်းမြတ်၊ ကုသိုလ်ကံ၊ အကုသိုလ်ကံတို့ မရှိကြကုန်။ ကုသိုလ်ကံ၊ အကုသိုလ်ကံတို့၏ အကျိုးတရားတို့ မရှိကြကုန်။ မင်းမြတ်၊ ဤဘဝမှ တမလွန်ဘဝသို့ ပြောင်းရွှေ့ကြရသော်လည်း မင်းမျိုးတို့သည် မင်းမျိုးတို့

သာ

ဖြစ်ကြရကုန်၏။ ပုဏ္ဏား၊ ကုန်သည်၊ ဒွန်းစဏ္ဍားတို့သည်လည်း ဖြစ်မြဲတိုင်းသာ ဖြစ်ကြ ရကုန်၏။ ကုသိုလ်ကံ၊ အကုသိုလ်ကံတို့ဖြင့် အဘယ်အကျိုး ရှိပါအံ့နည်း”ဟု ဖြေဆို၏။ “အရှင် ဂေါသာလ၊ အမျိုးလေးပါးတို့သည် ရှေးဘဝက အတိုင်းသာ တမလွန်ဘဝ၌ ဖြစ်ကြလျှင် ကုသိုလ်ကံ၊ အကုသိုလ်ကံတို့ဖြင့် ပြုဖွယ်ကိစ္စ မရှိခဲ့ပါလျှင် ယခင်ဘဝ၌ လက်ပြတ်ခဲ့သောသူ တို့သည် တမလွန်ဘဝ၌လည်း လက်ပြတ်သူတို့ပင် ဖြစ်နေရပေလိမ့်မည် တကား။ ခြေပြတ်ခဲ့သူ တို့လည်း ခြေပြတ်သူတို့ပင် ဖြစ်နေရပေလိမ့်မည် တကား။ ခြေရော လက်ပါ ပြတ်သောသူ၊ နား ပြတ်သောသူ၊ နှာခေါင်းပြတ်သောသူတို့သည် ယခင် ဘဝအတိုင်းသာ ရှိနေရပေလိမ့်မည် တကား ဟု မိလိန္ဒမင်းက ပြန်လည် ပြောဆို၏။ မက္ခလိဂေါသာလသည် ဤစကားကို မချေပနိုင်သဖြင့် နှုတ်ပိတ်၍သာ နေရလေတော့သည်။

ထိုအခါ မိလိန္ဒမင်းသည် “ဇမ္ဗူဒိပ်ကျွန်းသည် အချည်းနှီး ဖြစ်လေစွတကား၊ ဇမ္ဗူဒိပ်ကျွန်းသည် အဖျင်းအတိသာ ဖြစ်လေစွတကား။ သိလိုရာကို မေးမြန်းရန်၊ ယုံမှားသင်္ကာကို ပယ်ဖျောက်ရန် သမဏ၊ ဗြာဟ္မဏ တစ်စုံတစ်ယောက်မျှ မရှိချေတကား'ဟု စဉ်းစားမိ၏။

ထို့နောက် အမတ်တို့ထံ မျက်နှာမူကာ “အချင်းတို့၊ ညဉ့်သည် ညစ်ညူးခြင်းတို့ ကင်းစင်၍ မွေ့ လျော်ဖွယ် ရှိပေစွ၊ ယခုအခါ၌ ငါသည် အဘယ်မည်သော သမဏ၊ ဗြာဟ္မဏတို့ထံ ချဉ်းကပ် ကာ သိလိုရာရာကို မေးမြန်းရပါမည်နည်း။ အဘယ် သမဏ၊ ဗြာဟ္မဏသည် ငါနှင့်အတူ စကား ဖက်ပြိုင်၍ ပြောဆိုနိုင်ပါလိမ့်မည်နည်း။ အဘယ် သမဏ၊ ဗြာဟ္မဏသည် ယုံမှားသင်္ကာကို ပယ်ဖျောက်၍ ပေးပါလိမ့်မည်နည်း”ဟု ညည်းတွား၏။ ထိုအခါ အမတ်တို့သည် လျှောက်တင် စရာ မတွေ့သဖြင့် မိလိန္ဒမင်း၏ မျက်နှာကိုသာ မော်၍ ကြည့်နေကြရလေတော့သည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ သာဂလမြို့ တော်သည် ပညာရှိသော သမဏ၊ ဗြာဟ္မဏများနှင့် ကုန်သည် များကင်းဆိတ်သွား၏။ တစ်နေရာ၌ ပညာရှိ တစ်ဦးဦး ရှိနေသည်ဟု သတင်းကြားလျှင် မိလိန္ဒမင်း သည် ပညာရှိထံ ချဉ်းကပ်၍ သိလိုရာရာကို မေးမြန်း၏။ ပညာရှိပုဂ္ဂိုလ်တို့ကား မိလိန္ဒ

ကျေနပ်သွားလောက်အောင် မဖြေကြားနိုင်သဖြင့် အရပ်တစ်ပါးသို့ ပြောင်းသွားကြရကုန်၏။ မပြောင်းနိုင်၊ မရွှေ့နိုင်သော ပညာရှိတို့သည်လည်း တိတ်တဆိတ် နှုတ်ပိတ်၍သာ နေကြရ၏။ ရဟန်းတို့သည်ကား များသောအားဖြင့် ဟိမဝန္တာတောသို့ ကြွသွားကြရ၏။

ထိုသို့ သာဂလ မြို့တော်၌ ပညာရှိများ ဆိတ်သုဉ်းသွားသောအခါ ရဟန္တာပုဂ္ဂိုလ်တို့သည် ဟိမဝန္တာ တောင်၊ ရက္ခိတကုန်းပြင်၌ သီတင်းသုံးကြကုန်၏။ ထိုအခါ အရှင်အဿဂုတ္တသည် မိလိန္ဒမင်း၏ အထက်ပါ ညည်းတွားသံကို ဒိဗ္ဗသောတအဘိညာဉ်ဖြင့် ကြားသိရသဖြင့် ယုဂန္ဓိုရ်တောင်ထိပ်၌ ရဟန်းတို့ကို အစည်းအဝေး ခေါ်လိုက်၏။ ရဟန်းသံဃာများ အစုံအညီ စည်းဝေးမိသောအခါ အရှင်အဿဂုတ္တက “ရဟန်းတို့၊ မိလိန္ဒမင်းနှင့် ယှဉ်ပြိုင်ပြောဆိုနိုင်သော၊ မိလိန္ဒမင်း၏ ယုံမှား သင်္ကာကို ပယ်ဖျောက်ပေးနိုင်သော ရဟန်းတစ်ပါးပါး ရှိပါ၏လော”ဟု မေးမြန်း၏။ ထိုအခါ ရဟန္တာပုဂ္ဂိုလ်များစွာတို့သည် နှုတ်ဆိတ်၍သာ နေကြကုန်၏။ နှစ်ကြိမ်မှ သုံးကြိမ်အထိ ဆက်၍ မေးသော်လည်း ဆိတ်ဆိတ်သာလျှင် နေကြကုန်၏။ ထိုအခါ အရှင်အဿဂုတ္တက “ငါ့ရှင်တို့၊ တာဝတိံသာနတ်ပြည်ရှိ သိကြားမင်း စိုးစံရာ ဝေဇယန္တာ ဘုံဗိမာန်၏ အရှေ့ဘက်၌ ကေတုမတီ မည်သော ဗိမာန်တစ်ခု ရှိ၏၊ ထိုဗိမာန်၌ မဟာသေနမည်သော နတ်သား စိုးစံနေထိုင်၏။ ထို မဟာသေန နတ်သားသည် မိလိန္ဒမင်းနှင့် ယှဉ်ပြိုင်၍ စကားပြောဆိုနိုင်ရာ၏။ မိလိန္ဒမင်း၏ ယုံမှားသင်္ကာကို ပယ်ဖျောက်ပေးနိုင်ရာ၏”ဟု မိန့်ကြား၏။

ထို့နောက် ရဟန္တာများစွာတို့သည် ယုဂန္ဓိုရ်တောင်ထိပ်မှ တာဝတိံသာနတ်ပြည်သို့ ကြွလာ ကြကုန်၏။ သိကြားမင်းသည် ကြွလာသော ရဟန်းတို့ကို အဝေးမှပင် လှမ်း၍မြင်ကာ အရှင် အဿဂုတ္တထံ ချဉ်းကပ်ကာ ရိုသေစွာရှိခိုး၍ သင့်လျော်ရာအရပ်၌ ရပ်နေပြီးလျှင် “အရှင်ဘုရား၊ ရဟန်းသံဃာ မြောက်မြားစွာတို့ ကြွလာတော်မူကြပါကုန်၏၊ တပည့်တော်သည် သံဃာတော် တို့၏ အရံအစောင့် ဖြစ်ပါ၏၊ အဘယ်သို့သော ဝတ္ထုပစ္စည်း အလိုရှိတော်မူကြပါသနည်း။ တပည့်တော်သည် အဘယ်အမှုကို ပြုလုပ်၍ ပေးရပါမည်နည်း”ဟု လျှောက်ထားလေ၏။

ထိုအခါ အရှင် အဿဂုတ္တက “မင်းမြတ်၊ ဇမ္ဗူဒိပ်ကျွန်း၊ သာဂလမြို့ တော်၌ စိုးစံနေထိုင်သော မိလိန္ဒမင်းသည် ရဟန်းသံဃာကို အမေးပုစ္ဆာများ မေးမြန်း၍ နှိပ်စက်ညှဉ်းဆဲနေပါ၏”ဟု မိန့်ဆို၏။

ထိုအခါ သိကြားမင်းက “အရှင်ဘုရား၊ ထို မိလိန္ဒမင်းသည် ဤတာဝတိ ံသာ နတ်ပြည်မှ စုတေ၍ လူ့ပြည်သို့ လာရောက်သူ ဖြစ်ပါ၏။ ကေတုမတီ မည်သော ဘုံဗိမာန်၌ နေထိုင်သော မဟာသေန နတ်သားသည်ကား ထိုမိလိန္ဒမင်းနှင့် ယှဉ်ပြိုင်၍ စကားပြောဆိုနိုင်ပါလိမ့်မည်။မိလိန္ဒမင်း ၏ ယုံမှားသင်္ကာကို ပယ်ဖျက်၍ ပေးနိုင်ပါလိမ့်မည်။ ထို နတ်သားကို လူ့ပြည်သို့ လားရောက်ရန် တောင်းပန်ကြပါကုန်စို့”ဟု လျှောက်ထား၏။

ထို့နောက် သိကြားမင်းသည် ရဟန်းသံဃာကို ရှေ့ဆောင်၍ ကေတုမတီ ဘုံဗိမာန်သို့ ဝင် ရောက်ပြီးလျှင် မဟာသေန နတ်သားကို လည်ပင်းဖက်၍ ‘ချစ်ဆွေ မဟာသေန၊ သင့်ကို ရဟန်း

သံဃာက လူ့ပြည်ကို လားရောက်ရန် တိုက်တွန်းပါ၏”ဟု ပြောဆို၏။ “အရှင် သိကြားမင်း၊ ကျွန်ုပ်သည် လူမှုကိစ္စ မြားမြောင်လှသော လူ ့ပြည်ကို လားရောက်ရန် အလိုမရှိပါ။ လူ ့ပြည် လောကသည် လောဘ စသော ကိလေသာတို့ ထက်သန် ထူပြောလှပါပေ၏။ ဤနတ်ပြည်၌ပင် ဘုံစဉ်စံကာ ပရိနိဗ္ဗာန် စံဝင်လိုပါ၏'ဟု ပြောဆို၏။ သိကြားမင်းက နှစ်ကြိမ်မှ သုံးကြိမ်ထိ တိုက်တွန်း ပြောဆိုပါသော်လည်း ငြင်းမြဲသာ ငြင်းဆိုနေ၏။

ထိုသို့ သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ငြင်းပယ်သောအခါ အရှင် အဿဂုတ္တက “သူတော်ကောင်း နတ်သား၊ လူ့ပြည် နတ်ပြည် နှစ်ပြည်လုံး၌ လိုက်လံ ကြည့်ရှုသောအခါ မိလိန္ဒမင်း၏ အယူဝါဒကို နှိပ်စက် ဖျက်ဆီး၍ ဘုရားရှင်သာသနာတော်ကို ချီးမြှောက်နိုင်သောသူဟူ၍ သင် နတ်သားမှတစ်ပါး အခြားသူကို ရှာ၍မရပါ။ သူတော်ကောင်း နတ်သား၊ ရဟန်းသံဃာသည် သင်နတ်သားကို တိုက်တွန်းပါ၏။ တောင်းပန်ပါ၏။ လူ ့ပြည်သို့ လားရောက်၍ ဘုရားရှင်သာသနာတော်ကို ချီးမြှောက်ပါလော့'ဟု တိုက်တွန်းပြောဆို၏။ ဤတွင် မဟာသေန နတ်သားသည် “ငါကား မိလိန္ဒမင်း၏ အယူကို ဖျက်ဆီး၍ ဘုရားသာသနာတော်ကို ချီးမြှောက်နိုင်သူ ဖြစ်ပေစွ တကား' ဟု ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြစ်ကာ အရှင်အဿဂုတ္တ၏ တိုက်တွန်းချက်ကို လက်ခံလိုက်လေသည်။

အရှင် အဿဂုတ္တနှင့်တကွ ရဟန်းများသည် တာဝတိံသာ၌ ပြုလုပ်ဖွယ်ကိစ္စများ ပြီးစီးသွားပြီ ဖြစ်၍ ဟိမဝန္တာတောင်သို့ ပြန်ကြွလာကြ၏။ ရက္ခိတကုန်းပြင်၌ ရဟန်းသံဃာများ စည်းဝေး မိကြသောအခါ အရှင် အဿဂုတ္တက “ငါ့ရှင်တို့၊ ဤအစည်းအဝေးကို မတက်ရောက်သော ရဟန်း တစ်ပါးပါး ရှိသေးသလော”ဟု မေးမြန်း၏။ ရဟန်းများက “အရှင်ဘုရား၊ ရှိပါသေးသည်။ အရှင် ရောဟဏသည် လွန်ခဲ့သော ခုနစ်ရက်မှ စတင်၍ ဟိမဝန္တာတောင်သို့ ဝင်ရောက်ကာ နိရောဓ သမာပတ် ဝင်စား၍ နေပါသည် ဘုရား”ဟု လျှောက်ထားကြ၏။ ထိုအခိုက်မှာပင် အရှင်ရောဟဏ လည်း နိရောဓသမာပတ်မှ ထလာကာ “သံဃာသည် ငါ့ကို တောင့်တ၍ နေ၏”ဟု သိရှိသဖြင့် အဘိညာဉ်တန်ခိုးဖြင့် ဟိမဝန္တာတောင်မှ ထွက်ခွာကာ ရဟန်းသံဃာများ၏ ရှေ့မှောက်သို့ ဝင် ရောက်လာလေသည်။

ထိုအခါ အရှင်အဿဂုတ္တက “ငါ့ရှင် ရောဟဏ၊ ဘုရားရှင်၏ သာသနာတော်ကြီး ပျက်စီး မည့် ဘေးရန်နှင့် ကြုံလာသောအခါ သာသနာတော်ကြီး မပျက်စီးစေရန် ရဟန်းသံဃာတို့ ပြုလုပ်ရမည့်ကိစ္စကို သင် မရှုမြင်ချေသလော”ဟု မေးမြန်းလေရာ အရှင် ရောဟဏက - “အရှင်ဘုရား၊ တပည့်တော် နှလုံးမသွင်းမိပါဘုရား”

“ယင်းသို့ဖြစ်လျှင် သင် ဒဏ်ထမ်းချေလော့

“အရှင်ဘုရား၊ ဟိမဝန္တာတောင်ခြေ၌ ဂဇင်္ဂလ မည်သော ပုဏ္ဏားရွာကြီး ရှိ၏။ ထိုရွာကြီး၌ နေထိုင်သော သောနုတ္တရ မည်သော ပုဏ္ဏား၏ အိမ်တွင် နာဂသေန အမည်တွင်မည့် သားငယ်ကို ဖွားမြင်လာလတ္တံ့ ။ ထို့ကြောင့် ငါ့ရှင် ရောဟဏသည် ထိုပုဏ္ဏားအိမ်သို့ ခုနစ်နှစ်နှင့် ဆယ်လ တို့တိုင်တိုင် ဆွမ်းခံဝင်ကာ နာဂသေန သူငယ်ကို လူ ့ဘောင်မှ ထုတ်ဆောင်၍ ရှင်သာမဏေ ပြုပေးချေလော့။ နာဂသေန သူငယ် ရှင်ဖြစ်ပြီးခါမှ သင်သည် ဒဏ်ထမ်းရခြင်းမှ လွတ်မြောက် ပေလတ္တံ့”ဟု မိန့်ကြား၏။ အရှင်ရောဟဏလည်း “ကောင်းပါပြီ အရှင်ဘုရား”ဟု ရိုသေစွာ ဝန်ခံလိုက်လေသည်။

မဟာသေန နတ်သားသည် မိမိ ဝန်ခံထားပြီးသည့်အတိုင်း သောနုတ္တရပုဏ္ဏား၏ ဇနီး ပုဏ္ဏေးမ ၏ ဝမ်း၌ ပဋိသန္ဓေ တည်နေလာ၏။ ထိုခဏ၌ပင် လက်နက်ပစ္စည်းတို့သည် အရောင်အဝါ ထွန်းတောက်ပကုန်၏။ စိုက်ပျိုးထားသော ကောက်စပါးတို့ ဝင်းမှည့် ပြည့်ဖြိုးကြကုန်၏။ မိုးကြီး သည်းထန်စွာ ရွာသွန်း၏။ ဤသို့လျှင် အံ့ဖွယ်သရဲ ထူးကဲလှစွာသော နိမိတ်ကြီး သုံးခုတို့ ဖြစ် ပေါ်လာကြကုန်။

နာဂသေန သူငယ် ပဋိသန္ဓေတည်သော နေ့မှစ၍ အရှင်ရောဟဏသည် သောနုတ္တရ ပုဏ္ဏား အိမ်သို့ ဆွမ်းခံဝင်ခဲ့၏။ သို့ရာတွင် ထိုအိမ်မှ ဆွမ်းတစ်ဇွန်းစာမျှ မရခဲ့ချေ။ ယာဂု တစ်ယောက်ချို စာမျှ မရခဲ့ချေ။ ရှိခိုးခြင်း၊ လက်အုပ်ချီခြင်း၊ အရိုအသေပြုခြင်း တို့ကိုလည်း မရရှိချေ။ ယုတ်စွ အဆုံး‘ကန်တော့ပါသေး၏”ဟူသော စကားတစ်ခွန်းကိုပင် မရခဲ့ချေ။ ထိုအပြုအမူတို့အစား ဆဲရေးခြင်း၊ ကြိမ်းမောင်းခြင်း တို့ကိုသာ ခံယူလာခဲ့ရပေသည်။ ဤသို့ဖြင့် ဆယ်လစေ့သော အခါ ပုဏ္ဏေးမသည် နာဂသေနသူငယ်ကို ဖွားမြင်လာ၏။ နာဂသေန သူငယ်သည် မိခင် ဖခင် တို့၏ ပြုစု ယုယမှုကို ခံယူကာ အစဉ်သဖြင့် ကြီးထွား၍လာလေသည်။

အရှင် ရောဟဏသည်လည်း နာဂသေန သူငယ်နှင့် တစ်စုံတစ်ရာ ဆက်စပ်မှု မရှိသေးဘဲ ဆဲရေး ခြင်း၊ ကြိမ်းမောင်းခြင်းတို့ကို သည်းခံကာ ဆွမ်းဝင်မြဲ ဝင်လျက်ရှိ၏။ နာဂသေန သတို့သား ခုနစ်နှစ်သားအရွယ်သို့ ရောက်လတ်သော် တစ်နေ့သ၌ အရှင်ရောဟဏသည် နာဂသေနတို့အိမ်မှ “အရှင်ဘုရား ကန်တော့ပါသေး၏” ဟူသော စကားတစ်ခွန်းကို မရစဖူး ရလာခဲ့၏။ ထိုနေ့ နံနက်မှာပင် သောနုတ္တရ ပုဏ္ဏားသည်လည်း တောအလုပ်မှ ပြန်လာလေရာ အရှင်ရောဟဏနှင့် ခရီး ရင်ဆိုင်ဆုံနေသဖြင့် “အသင်ရဟန်း၊ ငါတို့၏အိမ်မှ တစ်စုံတစ်ရာ ရခဲ့ပါ၏လော”ဟု မေး မြန်း၏။ အရှင်ရောဟဏက “ဒါယကာ၊ ရခဲ့ပါ၏”ဟု ဖြေဆို၏။ သောနုတ္တရ ပုဏ္ဏားသည် မိမိ အိမ်မှ ရဟန်းအား တစ်စုံတစ်ရာ လောင်းလှူလိုက်ပြီ ထင်မှတ်၍ စိတ်မချမ်းမသာဖြစ်ကာ အိမ် သို့ ပြန်လာပြီးလျှင် “ရဟန်းအား တစ်စုံတစ်ရာ လောင်းလှူမိပါသလော”ဟု အိမ်သူအိမ်သားများ ကို မေးမြန်း၏။ အိမ်သူအိမ်သားများက တစ်စုံတစ်ရာမျှ မလောင်းလှူလိုက်ကြောင်း ပြောပြကြ လေသည်။

နောက်တစ်နေ့နံနက်တွင် သောနုတ္တရ ပုဏ္ဏားသည် “ရဟန်းအား မုသာဝါဒဖြင့် စွပ်စွဲ နှိပ်စက် ရပေတော့အံ့”ဟု တွေးတောကာ အိမ်တံခါးမှ စောင့်ကြိုနေ၏။ အရှင် ရောဟဏသည်လည်း နေ့စဉ် ကြွနေကျအတိုင်း ဆွမ်းခံဝင်လာလေရာ သောနုတ္တရ ပုဏ္ဏားက “သင်ရဟန်းတို့သည် ယမန်နေ့တုန်းက ငါတို့၏ အိမ်မှ တစ်စုံတစ်ခုမျှ မရပါဘဲလျက် ရကုန်၏ ဟု ဆိုခဲ့ကြကုန်၏။ သင်ရဟန်းတို့အား မုသားပြောဆိုခြင်းသည် အပ်စပ်ပါသလော'ဟု စွပ်စွဲ ပြောဆို၏။ အရှင် ရောဟဏက “ပုဏ္ဏား၊ ငါတို့သည် သင်တို့အိမ်သို့ ခုနစ်နှစ်နှင့် ဆယ်လတို့တိုင်တိုင် ဆွမ်းခံဝင် ခဲ့ကြကုန်၏။ သို့ပါလျက် “ကန်တော့ပါသေး၏”ဟူသော စကားတစ်ခွန်းကိုမျှ မရဖူးချေ။ ယမန် နေ့ကမူကား “ကန်တော့ပါသေး၏”ဟူသော စကားတစ်ခွန်းကို မရစဖူး ရခဲ့သဖြင့် “ရကုန်၏” ဟု ငါတို့ ဆိုခဲ့ကြကုန်၏”ဟု ရှင်းလင်းမိန့်ကြားလိုက်လေသည်။

သောနုတ္တရ ပုဏ္ဏားသည် အရှင် ရောဟဏ၏ ရှင်းလင်း မိန့်ကြားချက်ကို သဘောကျသွား ၏။ “ဤရဟန်းတို့ကား “ကန်တော့ပါသေး၏”ဟူသော လောကဝတ်စကားတစ်ခွန်းကို ရရှိရုံမျှ ဖြင့်ပင် လူတို့အလယ်၌ “ရကုန်၏”ဟု ချီးမွမ်းကြကုန်သေး၏။ စားဖွယ် သောက်ဖွယ် တစ်စုံ တစ်ခုကို ရလျှင်ကား အဘယ်ဆိုဖွယ်ရာ ရှိတော့ပါမည်နည်း ́ဟု တွေးတောကာ မိမိအတွက် ချက်ထားသော ထမင်း ဟင်းတို့မှ ဆွမ်းတစ်ဇွန်းနှင့် ဟင်းအနည်းငယ်ကို လောင်းလှူစေ၏။ “ဤမျှလောက်သော ဆွမ်းကို အရှင်ဘုရားတို့အား နေ့စဉ် နေ့တိုင်း ရကြပါလိမ့်မည်”ဟုလည်း လျှောက်ထား၏။

သောနုတ္တရပုဏ္ဏားသည် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ဆွမ်းခံကြွလာသော အရှင် ရောဟဏ၏ တည်ကြည် ငြိမ်သက်သော ဣန္ဒြေတို့ကို ဖူးမြင်ကာ အလွန်တရာ ကြည်ညိုမြတ်နိုးလာသဖြင့် မိမိအိမ်၌သာ အမြဲတမ်း ဆွမ်းဘုဉ်းပေးရန် လျှောက်ထား၏။ အရှင်ရောဟဏကလည်း ဆိတ်ဆိတ်နေခြင်းဖြင့် လက်ခံလိုက်၏။ ထို့နောက် အရှင်ရောဟဏသည် သောနုတ္တရ ပုဏ္ဏား အိမ်၌ ဆွမ်းဘုဉ်းပေး ၍ ပြီးစီးသောအခါတိုင်း ဘုရားဟော ဒေသနာတော်ကို အတန်အသင့်မျှ ဟောကြားခဲ့လေသည်။

တစ်နေ့သောအခါတွင်... သောနုတ္တရ ပုဏ္ဏားသည် နာဂသေနအား ပုဏ္ဏားတို့၏ အတတ်ပညာ၊ စာပေကျမ်းဂန်များကို သင်ယူရန် တိုက်တွန်းပြောကြား၏။ နာဂသေနကလည်း သင်ယူရန် ဝန်ခံလေ၏။ ဤတွင် သောနုတ္တရပုဏ္ဏားသည် ဆရာပုဏ္ဏားအား အသပြာ တစ်ထောင် ပူဇော်ကာ စာပေကျမ်းဂန်များ သင်ကြားပေးပါရန် ပန်ကြား၏။ ဆရာပုဏ္ဏားသည် နာဂသေန တို့၏ ပြာသာဒ်ထက်သို့ တက်ရောက်ကာ တိုက်ခန်းအတွင်း ခင်းထားသော ညောင်စောင်းထက် မှာ နေလျက် နာဂသေနအား စာပေကျမ်းဂန်များ ပို့ချပေး၏။ တစ်ကြိမ်ရွတ်ဆို၍ ပို့ချပေးရုံဖြင့် နာဂသေနသည် ဗေဒင်သုံးပုံတို့ကို နှုတ်ငုံဆောင်နိုင်၏။ သဘောအဓိပ္ပာယ်ကို ဝေဖန်ပိုင်းခြား နိုင်၏။ နိဂဏ္ဍု ဟူသော အဘိဓာန်ကျမ်း၊ ကေဋဘ ဟူသော အလင်္ကာကျမ်း၊ အက္ခရုပ္ပဘေဒ ဟူသော သဒ္ဒါကျမ်း၊ ဣတိဟာသ ဟူသော သမိုင်းကျမ်းတို့ကို တတ်မြောက်၏။ ပဒကျမ်း၊

ဗျာကရုဏ်းကျမ်း၊ လောကာယတကျမ်းတို့နှင့်တကွ မဟာပုရိသ လက္ခဏာကျမ်းတို့ကို အကုန် အစင် သိမြင်တတ်မြောက်၏။

ဤသို့ ပုဏ္ဏားတို့၏ အတတ်ပညာ၊ စာပေကျမ်းဂန်တို့ကို သင်ကြားတတ်မြောက်ပြီးလတ် သော် နာဂသေနသည် ဖခင်ထံချဉ်းကပ်ကာ “ဖခင်၊ ပုဏ္ဏားတို့၏ အတတ်ပညာ၊ စာပေကျမ်းဂန် တို့သည် ဤမျှသာလော။ ဤမျှထက်ပို၍ သင်ကြားရန် ရှိပါသေးသလော'ဟု မေးမြန်း၏။ ဖခင် ပုဏ္ဏားက “ချစ်သား၊ ဤမျှသာ ဖြစ်ပေသည်။ ဤမျှထက် ပို၍ သင်ကြားရန် မရှိတော့ပါ”ဟု ဖြေကြား၏။ ဤတွင် နာဂသေနသည် ပြာသာဒ်ထက်မှ ဆင်းလာကာ ရွာ၏အပြင်ဘက်သို့ ထွက်လာခဲ့၏။ ရွာအပြင်ဘက်ရှိ လူသူလေးပါး ကင်းဆိတ်ရာသို့ ချဉ်းကပ်မိသောအခါ ရှေး ယခင်က ပြုခဲ့ဖူးသော အထုံဝါသနာတို့က တိုက်တွန်းနှိုးဆော်လာကြသဖြင့် မိမိ သင်ယူထားခဲ့ ပြီးသော အတတ်ပညာ၊ စာပေကျမ်းဂန်တို့ကို ပြန်လည်သုံးသပ်၏။ အတတ်ပညာ၊ စာပေကျမ်းဂန် တို့၏ အစ၊ အလယ်၊ အဆုံး သုံးပိုင်းလုံးကို အပြန်ပြန် အလှန်လှန် သုံးသပ်ကြည့်ပါသော်လည်း အနှစ်သာရဟူ၍ တစ်စုံတစ်ရာကိုမျှ မတွေ့ ရပေ။ သို့ဖြစ်၍ “အချင်းတို့၊ ဤဗေဒင်ကျမ်းဂန်တို့ သည် အချည်းနှီး ဖြစ်ကုန်စွတကား။ အချင်းတို့၊ ဤဗေဒင်ကျမ်းဂန်တို့သည် အဖျင်းအတိသာ ဖြစ်ကုန်စွတကား'ဟု စိတ်မချမ်းမသာ ဖြစ်နေရလေသည်။

ဤသို့ စိတ်မချမ်းမသာ ဖြစ်နေရသည်ကို ဝတ္တနိယ ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးနေသော အရှင်ရောဟဏ သည် ပရစိတ္တ ဝိနာနန အဘိညာဉ်ဖြင့် သိရှိကာ အဘိညာဉ် တန်ခိုးဖြင့် ဂဇင်္ဂလရွာရှေ့သို့ ကြွရောက်လာ၏။ နာဂသေနသည် မိမိတို့အိမ်သို့ နေ့စဉ် ဆွမ်းခံကြွနေကျဖြစ်သော အရှင်ရောဟဏ ကို အဝေးမှပင် ဖူးမြင်ရ၍ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်လာ၏။

“ဤရဟန်းသည် အနှစ်သာရ တစ်ခုခုကို သိမြင်ရာ၏”ဟု တွေးတောကာ အရှင်ရောဟဏထံ ချဉ်းကပ်၍ –

“အရှင်ဘုရား၊ ဤကဲ့သို့ ခေါင်းတုံးတုံး၍ ဖန်ရည်ဆိုးအဝတ်များ ဝတ်ရုံထားသော အရှင် ဘုရားသည် မည်သည့်လူမျိုး ဖြစ်ပါသနည်း”ဟု မေးလျှောက်လေရာ- “သူငယ်၊ ငါကား ရဟန်းမည်ပေ၏”

“အရှင်ဘုရား၊ အဘယ့်ကြောင့် ရဟန်းမည်ပါသနည်း”

“သူငယ်၊ ငါသည် ယုတ်ညံ့သော အကုသိုလ် အညစ်အကြေးတို့ကို နှစ်ထုတ်တတ်သော ကြောင့် ရဟန်းမည်ပေ၏”

“အရှင်ဘုရား၊ အရှင်ဘုရား၏ ဆံပင်တို့သည် အဘယ်ကြောင့် သူတစ်ပါးတို့၏ ဆံပင်ကဲ့သို့ မဟုတ်ပါသနည်း'

“သူငယ်၊ ဆံပင်၌ ပြုပြင်ဖွယ်ရာ တစ်ဆယ့်ခြောက်ပါးသော ကြောင့်ကြမှုတို့ကို ရှုမြင်ထား၍ ဆံမုတ်ဆိတ်တို့ကို ရိတ်ပယ်ထားပေသည်”

“အရှင်ဘုရား၊ တစ်ဆယ့်ခြောက်ပါးသော ကြောင့်ကြမှုတို့ကား အဘယ်ပါနည်း'

“သူငယ်၊ ဆံပင်ကို တန်ဆာဆင်ရခြင်း၊ ပြေပြစ် ချောမွေ့ အောင် ပြုလုပ်ရခြင်း၊ ဆီလိမ်းရ ခြင်း၊ ခေါင်းလျှော်ရခြင်း၊ ပန်းပန်ရခြင်း၊ အမွှေးအကြိုင် လိမ်းရခြင်း၊ ခေါင်းလျှော်ရန် တရော် ကင်ပွန်းတို့ကို စိမ်ရခြင်း၊ သဖန်းခါးသီး ရှာရခြင်း၊ သျှီရှားသီး ရှာရခြင်း၊ ဆံပင်နက်အောင် ဆိုးရည် ဆိုးရခြင်း၊ သျှောင်ထုံး ထားရခြင်း၊ ဘီးဖြင့် ဖြီးရခြင်း၊ ဆတ္တာသည်တို့အား ပြုပြင်ပေး ရန် ခိုင်းရခြင်း၊ ထုံးပြီးထားသော သျှောင်ကို ပြန်၍ ဖြေရခြင်း၊ ဆံပင်တို့ ကျွတ်သောအခါ၊ ပြတ်သောအခါ စိုးရိမ်ပူဆွေး ငိုကြွေးရခြင်း၊ ရင်ဘတ်စည်တီး ရှိုက်ကြီးတငင် ညည်းတွားရခြင်း၊ လွန်မင်းစွာ တွေဝေမိန်းမောရခြင်တို့ပင်တည်း’

“အရှင်ဘုရား၊ အရှင်ဘုရား၏ အဝတ်တို့သည် အဘယ့်ကြောင့် သူတစ်ပါးတို့၏ အဝတ်နှင့် မတူပါကုန်သနည်း”

“သူငယ်၊ လူတို့၏ အသွင်အပြင်၊ လူတို့၏ အဝတ်ဘဏ္ဍာတို့သည် ကာမဂုဏ်တို့၌ မှီကုန်၏။ ကာမဂုဏ်မှီခြင်းနှင့် စပ်ယှဉ်ကုန်၏။ ထိုအဝတ်ကို အမှီပြု၍ပင် ဘေးအန္တ ရာယ်နှင့် ကြုံတွေ့ ရ ကုန်၏။ ဖန်ရည်ဆိုးသော အဝတ်ကို ဝတ်ထားသူမှာကား အဝတ်ကို မှီ၍ ဖြစ်ကုန်သော ဘေး အန္တ ရာယ်တို့ မကျရောက်နိုင်ကုန်။ ထို့ကြောင့် ငါ၏ အဝတ်တို့သည် သူတစ်ပါးတို့၏ အဝတ် နှင့် မတူကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်

“အရှင်ဘုရား၊ အရှင်ဘုရားသည် မည်သို့သော အတတ်ပညာတို့ကို တတ်မြောက်ပါသနည်း” “သူငယ်၊ ငါသည် လောက၌ အကျုံးဝင်သော အတတ်ပညာတို့ကိုလည်း တတ်မြောက်၏။ လောကထက် လွန်မြတ်သော မန္တန်တို့ကိုလည်း တတ်မြောက်၏”

“အရှင်ဘုရား၊ လောကထက် လွန်မြတ်သော မန္တန်တို့ကို တပည့်တော်အား သင်ကြား၍ ပေးနိုင်ပါမည်လော

“သူငယ်၊ သင်ကြား၍ ပေးနိုင်ပါ၏”

“အရှင်ဘုရား၊ ဤသို့ဖြစ်လျှင် ယခုပင် သင်ကြား၍ ပေးပါလော့'

“သူငယ်၊ ယခု အခါမဟုတ်သေး။ ရွာတွင်းသို့ ဆွမ်းခံဝင်ရဦးမည် ဖြစ်ပေသည်

ဤသို့ အရှင်ရောဟဏက မိန့်ကြားလိုက်သောအခါ နာဂသေနသည် အရှင် ရောဟဏ၏ လက်မှ သပိတ်ကိုယူငင်ကာ မိမိအိမ်သို့ ပင့်ဆောင်ပြီး မွန်မြတ်လှစွာသော ခဲဖွယ်ဘောဇဉ်တို့ကို ဆက်ကပ်၏။ အရှင် ရောဟဏသည် ဆွမ်းဘုဉ်းပေး၍ ပြီးသောအခါ “အရှင်ဘုရား၊ မန္တန်တို့ကို ယခု သင်ပေးပါဘုရား”ဟု လျှောက်ထား၏။ အရှင်ရောဟဏက “သူငယ်၊ မိဘတို့ထံ ခွင့်ပန် ကာ ငါတို့ကဲ့သို့ အဝတ်သင်္ကန်း ဆင်မြန်းနိုင်သောအခါ မန္တန်တို့ကို သင်ပေးပါအံ့' ဟု မိန့်ဆို၏၊ ထိုအခါ နာဂသေနသည် မိဘတို့ထံ ချဉ်းကပ်ကာ “မိခင် ဖခင်တို့၊ ဤရဟန်းသည် လောကထက် လွန်မြတ်သော မန္တန်ကို တတ်မြောက်၏ဟု ဆိုပါ၏။ သို့ရာတွင် မိမိတို့ထံ ရှင်ရဟန်း မပြုသူ အား ထိုမန္တန်ကို သင်ကြား၍ မပေးပါ။ သို့ဖြစ်၍ ကျွန်ုပ်သည် ရဟန်း၏အထံ၌ ရှင်ပြုပြီးလျှင် ထိုမန္တန်ကို သင်ယူလိုပါ၏’ဟု ပန်ကြား၏။ မိခင် ဖခင်တို့ကလည်း ငါတို့၏ သားသည် မန္တန်သင်ယူပြီးလျှင် ပြန်လာလိမ့်မည်ဟု မှတ်ထင်ကာ ရှင်ပြုခွင့် ပေးလိုက်ကြသည်။

ထိုအခါ အရှင် ရောဟဏသည် ဝတ္တနိယကျောင်း ရှိရာ ဝိဇမ္ဘဝတ္ထုကျောင်းတိုက်သို့ နာဂသေနကို ခေါ်ယူလာခဲ့၏။ ဝိဇမ္ဘူဝတ္ထုကျောင်းတိုက်၌ တစ်ညအိပ်ပြီးလျှင် ဟိမဝန္တာတောင်မှာ ရှိသော ရက္ခိတကုန်းပြင်သို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ရ၏။ ရက္ခိတကုန်းပြင်မှာ ညီညာဖြဖြ စည်းဝေးနေကြသော ရဟန္တာပုဂ္ဂိုလ်များ၏ ရှေ့မှောက်၌ နာဂသေနကို ရှင်ပြုပေး၏။ ဤတွင်မှ အရှင်ရောဟဏမှာ အပြစ်ဒဏ် ကျခံနေရခြင်းမှ ကင်းလွတ်သွားပေသည်။

အပြစ်ဒဏ်မှ ကင်းလွတ်သွားသော်လည်း ဆရာသမားတို့၏ တာဝန်ဝတ္တရားတို့ကား ရှိနေ သေး၏။ ။ သို့ဖြစ်၍ အရှင်ရောဟဏသည် ရှင်နာဂသေန၏ ပညာစွမ်းကို ဆင်ခြင်သုံးသပ်ကာ အဘိဓမ္မာ ပိဋကကို ရှေးဦးစွာ သင်ကြားပေး၏။ အရှင်နာဂသေနသည် ဓမ္မသင်္ဂဏီ၊ ဝိဘင်း၊ ဓာတုကထာ၊ ပုဂ္ဂလပညတ်၊ ကထာဝတ္ထု၊ ယမိုက်၊ ပဋ္ဌာန်း ဟူသော အဘိဓမ္မာ ခုနစ်ကျမ်းတို့ကို တစ်ကြိမ်ပို့ချရုံနှင့်ပင် နှုတ်တက်အာဂုံ ရွတ်ဆိုနိုင်၏။ သဘောအဓိပ္ပာယ်တို့ကို ဝေဖန်ပိုင်းခြား နားလည်လာ၏။ ထို့ကြောင့် အရှင်နာဂသေနသည် ရဟန္တာပုဂ္ဂိုလ် မြောက်မြားစွာတို့၏ ရှေ့ မှောက်၌ အဘိဓမ္မာ ခုနစ်ကျမ်းမှာ လာရှိသော တရားသဘောအားလုံးကို ကုသလာဓမ္မာ၊ အကု သလာဓမ္မာ၊ အဗျာကတာဓမ္မာ ဟူသော တိက်ပုဒ်သုံးပုဒ်၌ သွတ်သွင်းကာ ခုနစ်လတိုင်တိုင် အကျယ်အားဖြင့် ဝေဖန် ဟောကြား၏။ ထိုတရားပွဲ ပြီးဆုံးသောအခါ မဟာပထဝီမြေကြီးသည် ပဲ့တင်သံ မြည်ဟည်း၏။ နတ်အပေါင်းတို့ ကောင်းချီးပေးကုန်၏။ ဗြဟ္မာအပေါင်းတို့ လက်ခမောင်း ခတ်ကြကုန်၏။ နတ်တို့၏ အခိုးနံ့သာတို့ ကြဲဖြန့်လာကုန်၏။ နတ်တို့၏ မန္ဒာရဝ ပန်းမိုးတို့ ရွာသွန်းကုန်၏။

ဤသို့ အဘိဓမ္မာ ပိဋကကို တစ်ဖက်ကမ်းခပ် တတ်မြောက်သော ရှင်နာဂသေနအား အသက် နှစ်ဆယ်ပြည့်လာသောအခါ ရဟန္တာပုဂ္ဂိုလ်တို့က ရက္ခိတကုန်းပြင်၌ ရဟန်းပြုပေးကြကုန်၏။ရဟန်း အဖြစ် ရရှိပြီး၍ နောက်တစ်နေ့ နံနက်လင်းသောအခါ အရှင်နာဂသေနသည် ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာ ဖြစ်သော အရှင်ရောဟဏနှင့်အတူ ရွာတွင်းသို့ ဆွမ်းခံဝင်လာစဉ် “ငါ၏ ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာသည် အချည်းနှီးပေတကား။ အသိတတ် တရား ကင်းမဲ့လေစွတကား။ ဘုရားရှင် ဟောကြားတော်မူ ခဲ့သော ဝိနည်းပိဋက၊ သုတ္တန်ပိဋကတို့ကို ငါ့အား သင်ကြား၍မပေးဘဲ အဘိဓမ္မာပိဋကကိုသာ သင်ကြား၍ ပေးပေသည်တကား”ဟု တွေးတောမိ၏။ အရှင်ရောဟဏသည် အရှင် နာဂသေန တွေးတောသည်ကို သိရှိသဖြင့် “နာဂသေန၊ သင်၏ -တွေးတောခြင်းသည် မသင့်လျော်လေစွ တကား”ဟု မိန့်ဆို၏။ ဤတွင် အရှင်နာဂသေနသည် ထိတ်လန့်တကြား အံ့သြတုန်လှုပ်သွား ကာ အရှင်ရောဟဏအား ဝန်ချတောင်းပန်၏။ သို့ရာတွင် အရှင်ရောဟဏက “နာဂသေန၊ ငါသည် ဤမျှဖြင့် သည်းမခံနိုင်သေးချေ။ သာဂလမည်သောမြို့တော်၌ ထီးနန်းစိုးစံသော မိလိန္ဒမင်း သည် ရဟန်း သံဃာကို ပြဿနာများ မေးခြင်းဖြင့် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်၍ နေဘိ၏။ ထိုမင်းကို ဆုံးမပြီးလျှင် ဘုရားရှင်၏ သာသနာတော်၌ ကြည်ညိုလာအောင် စွမ်းဆောင်နိုင်ပါမူ သင့်အား ငါသည်းခံအံ့”ဟု မိန့်ဆိုလေသည်။

အရှင် နာဂသေနသည်လည်း အရှင်ရောဟဏ၏ မိန့်ကြားချက်ကို ဝန်ခံပြီးလျှင် “အရှင်ဘုရား၊ ဤဝါတွင်း သုံးလပတ်လုံး မည်သည့် ဆရာထံ၌ နေရပါမည်နည်း”ဟု လျှောက်၏။ အရှင် ရောဟဏသည် ဝတ္တနိယကျောင်းမှာ သီတင်းသုံးနေသော အရှင်အဿဂုတ္တထံသို့ သွားရောက် ရန် ညွှန်ကြားပြီးလျှင် လျှောက်ထားရန် စကားတို့ကိုလည်း သင်ကြား၍ ပေးလိုက်၏။ အရှင် နာဂသေနသည် အရှင်ရောဟဏအား ရိုသေစွာ ရှိခိုးဦးချပြီးလျှင် သပိတ်သင်္ကန်းကို ယူဆောင်၍ အစဉ်အတိုင်း လျှောက်လာခဲ့ရာ ဝတ္တနိယကျောင်းသို့ ဆိုက်ရောက်လာ၏။ ဝတ္တနိယကျောင်းရှိ အရှင်အဿဂုတ္တ ထံမှောက်သို့ ရောက်ရှိသောအခါ ရိုသေစွာ ရှိခိုးဦးချလျက် –

“အရှင်ဘုရား၊ တပည့်တော်၏ ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာသည် အရှင်ဘုရား၏ ခြေတော်အစုံကို ဦးခိုက် ရှိခိုးလိုက်ပါ၏။ ကျန်းမာ ချမ်းသာကြောင်းများ မေးမြန်းလိုက်ပါ၏။ တပည့်တော်၏ ဆရာသည် ဤဝါတွင်း သုံးလတို့ပတ်လုံး အရှင်ဘုရား၏ထံတော်၌ နေထိုင်ရန် တပည့်တော်အား စေလွှတ် လိုက်ပါသည်ဘုရား”ဟု လျှောက်ထားလေရာ အရှင်အဿဂုတ္တမထေရ်က –

“သင်ကား မည်သူနည်း’

“အရှင်ဘုရား၊ တပည့်တော် နာဂသေန ဖြစ်ပါသည် ဘုရား”

“သင်၏ ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာကား မည်သူနည်း’

“အရှင် ရောဟဏ ဖြစ်ပါသည် ဘုရား

“ငါ၏ အမည်ကား မည်သို့ပါနည်း”

“အရှင်ဘုရား၏ အမည်ကို တပည့်တော်၏ ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာ သိပါသည်ဘုရား'

“နာဂသေန၊ သင်၏ လျှောက်ထားချက်သည် ကောင်းမွန်ပေစွ၊ ဆရာကောင်းတပည့် ပီသ

ပေစွ၊ သင်၏ သပိတ်သင်္ကန်းတို့ကို ထားသိုပေလော့

Far far away, behind the word mountains, far from the countries Vokalia and Consonantia, there live the blind texts. Separated they live in Bookmarksgrove right at the coast

Far far away, behind the word mountains, far from the countries Vokalia and Consonantia, there live the blind texts. Separated they live in Bookmarksgrove right at the coast

Far far away, behind the word mountains, far from the countries Vokalia and Consonantia, there live the blind texts. Separated they live in Bookmarksgrove right at the coast

Far far away, behind the word mountains, far from the countries Vokalia and Consonantia, there live the blind texts. Separated they live in Bookmarksgrove right at the coast

Far far away, behind the word mountains, far from the countries Vokalia and Consonantia, there live the blind texts. Separated they live in Bookmarksgrove right at the coast

Far far away, behind the word mountains, far from the countries Vokalia and Consonantia, there live the blind texts. Separated they live in Bookmarksgrove right at the coast